NIEUWS: NIEUWE LAY-OUT WEBSITE 

Vrees niet... Er is niets mis met je monitor of telefoon. De website is geheel vernieuwd. Nu met nog minder kleur! Gelukkig is humor (inclusief zwarte humor) nog steeds het doel van de website. Depressieve lezers zijn nog steeds welkom. Een voordeel is dat de website nu goed leesbaar is op zowel desktop als mobile (dat is mobiel, maar dan modern gezegd). Ik wens je veel leesplezier!


COLUMN: HOE OVERLEEF IK EEN BRUILOFTSFEEST?

Ben jij ook zo'n feestbeest? Ik dus niet... Vaak word ik voor kapstok aangezien en worden er in de loop van de avond steeds meer jassen over mij heen gehangen. Daarom heb ik een aantal tips om de langste aller feesten te overleven: een bruiloftsfeest.

Een bruiloftsfeest doorkomen kan een hele opgave zijn, vooral als je er bijna niemand kent. Ik was eens op een bruiloftsfeest waar mensen aan een tafeltje voor zich uit staarden. Het leek wel een begrafenis, maar dan erger, omdat je door de harde muziek met niemand kon praten. (Tip: zet in je laatste wil dat je bij je uitvaart harde housemuziek wil. Dan heeft iedereen in ieder geval een rottijd). Daarom de volgende tips om een bruiloftsfeest te overleven:   

Tip 1: Ga op liefdesjacht

‘Van een bruiloft komt een bruiloft’ luidt het gezegde. Omdat mensen er dan op hun best uitzien, is dit een goede plek om iemand te versieren. Helaas kom je juist veel op bruiloften wanneer je al een partner hebt en wordt meegesleept. Van een bruiloft komt dan ook vooral een bruiloft omdat vrouwen denken ‘dit wil ik ook!’ en dan net zo lang bij hun partner gaan zeuren tot die hen ten huwelijk vraagt. Tip van de ervaringsdeskundige: de bruid proberen te versieren is een slecht idee.

Tip 2: Word godsgruwelijk dronken

Dit doe je beter niet op het bruiloftsfeest van je baas. Dronken lijkt de tijd veel sneller te gaan, maar dit kent ook risico’s. Zo was ik op een feest waar ze van die bewegende opblaaspilaren hadden. Na drie witte wijn stoere mannelijke whisky’s leken die erg veel op de pilaren van de zaal waar je even tegenaan kon leunen na het dansen... Tip van de ervaringsdeskundige: een decolleté is een slechte plek om in over te geven.

Tip 3: Eet je buikje rond

Zorg dat je overdag weinig eet, zodat je op het feest helemaal los kunt gaan. Natuurlijk bestaat het risico dat er alleen maar schaaltjes nootjes zijn. Neem daarom een zak voorgesneden gemengde salade mee in je binnenzak. Gemengd met een hand nootjes heb je een voedzame maaltijd. Tip van de ervaringsdeskundige: veel eten kan, maar je eigen magnetron meenemen wordt niet gewaardeerd.

Tip 4: Stop een rol Mentos in je broekzak

Dit komt niet alleen van pas bij tip 1, maar zorgt ook voor entertainment. Stop een Mentos in de cola van een nietsvermoedende medegast en je hebt een instant-geiser. Hier kun je je uren mee vermaken. Tip van de ervaringsdeskundige: draag je een lichtgekleurd overhemd, stop dan geen Mentos in je eigen cola.

Met deze tips maak je van iedere bruiloft een feest, in ieder geval voor jou als bezoeker.


COLUMN: TELEFOONDIENST 

Bij veel banen hoort ook een stukje telefonisch contact met klanten/patiënten/cliënten. Misschien had ik bouwvakker moeten worden, die hebben dat niet. Maar ik kan niet fluiten, dus dan zou ik schroeven en planken naar langslopende dames moeten gooien. Daarnaast ben ik niet zo handig met bouwtekeningen, waardoor er regelmatig een deur geïnstalleerd zou worden die op het balkon van de buren uitkomt. 

Helemaal sneu is het als je bij je baan ook nog eens een headset op moet. Die hadden ze bij mij op het werk ook, maar dan één headset die moest rouleren. Totdat ze erachter kwamen dat die door oorwurmen werd gebruikt als uitwisselingsprogramma. 

Telefoondienst is tegenwoordig zwaarder dan vroeger. Dit komt omdat mensen steeds minder tijd en geduld hebben. (Ik vraag mij wel eens af hoe dat komt. Misschien is de evolutie gestopt en gaan we nu weer achteruit. Dan komen we uiteindelijk weer terug bij een eencellig organisme. Dat is lastig, want die hebben geen zakken voor hun smartphone).

De kans dat je een klojo aan de lijn krijgt wordt dus steeds groter. Om dit leed te verzachten heb ik standaardreacties opgesteld voor de meest vervelende telefoongesprekken. Dan heb je die vast paraat:

Klantverzoek  Reactie

Ik wil je leidinggevende spreken!                                                                                     

Sorry, die mag pas over vier maanden met proefverlof. 
Ik wil je naam en directe nummer!   Ho ho, pas na de 2e date…
Ik hang pas op als ik een oplossing heb.    Ik geef pas een oplossing als u ophangt.
Anders kom ik wel even langs! Prima, u bent nu doorgeschakeld naar ons callcenter in India.
Ik sta al tien minuten in de wacht!  Oh, bent u dat, die de lijn bezet houdt.
Eventuele financiële gevolgen zijn voor u!     

Financiële gevolgen voor mij? Belt u collect-call?

Anders ga ik wel naar de concurrent!     Zou ik niet doen. Daar hebben de             helpdeskmedewerkers nog minder geduld.
Ik ontvang graag bevestiging per mail.  Sorry, ik ben dyslectisch.
Ik wil graag teruggebeld worden op x datum.Sorry, ik heb telefoonangst.
Ik zal je vertellen wat je nu gaat doen.    Als het antwoord ‘u negeren’ is heeft u helemaal gelijk.

Ik schijn goede communicatieskills te hebben, waardoor ik één van de uitverkorenen ben die onze klanten te woord mag staan. Misschien moet ik eens van die skills af zien te komen. Maar ja, dat is me met bloedmooi zijn ook al niet gelukt.


COLUMN: SCHOONHEIDSPRODUCTEN

Een column bedacht onder de douche. Daar heb ik vaak mijn beste momenten. Jammer dat mijn laptop niet waterdicht is...

Toen ik onder de douche stond (dit betekent bij mij dat ik een fontein nadoe en de begintune van Seabert zing) zag ik hoeveel schoonheidsproducten wij in huis hebben. En niet alleen wij, ook als je bij andere mensen in de douche kijkt (nee natuurlijk niet als ze eronder staan, viezerikje) zie je zelden minder dan tien producten. Van de meeste producten snap ik maar weinig.

Voorbeeldje: laatst liep ik buiten en begon het te regenen. Ineens begon ik te schuimen. Ik dacht even dat mijn hondsdolheid was teruggekeerd en ging naar de dokter. Die constateerde dat het geen hondsdolheid, maar shampoo betrof (ik rook naar lentebloesem). ‘Heb je soms shampoo in je haar gedaan zonder uit te spoelen? ’vroeg hij. ‘Ja’, zei ik, ‘maar dat stond op de fles: voor droog haar.’

Ander voorbeeldje: Mijn vader kreeg in zijn kerstpakket een tube Rituals Ice Shower douchegel en gaf die aan mij. Ik las ‘douchegel’ en smeerde mij daar onder de douche geheel mee in. Ken je van die honden die je kruis besnuffelen? Nou, zo voelde het ongeveer: alsof mijn kruis werd besnuffeld door een Husky die eerst de Zuidpool was overgerend en vervolgens zijn snuit in een pot Vick’s Vaporub had gestoken.   

Ik weet trouwens waar de naam Rituals vandaan komt. Omdat iedere keer hetzelfde ritueel zich voordoet: je koopt een tube shampoo, kijkt op je bankafschrift en denkt: ‘25 euro voor een tube shampoo?!!’

Nou presenteert Rituals zich als een exclusief merk. Er zijn ook merken die zich presenteren als bedoeld voor losers. Voorbeelden zijn Head en Shoulders (voor mensen met roos) en Clearasil (voor mensen met jeugdpuistjes). Nu weet iedere beginnende marketeer dat de beste reclame mond-op-mondreclame is. Maar er is natuurlijk geen hond die toegeeft dat ie één van deze merken gebruikt. Dat is hetzelfde als jezelf uitschelden voor bloesemboom of pindarotsje. Niet gek dus, dat je van deze merken weinig meer hoort.

Clearasil bleek overigens helemaal niet te helpen tegen jeugdpuistjes. Wat wel bleek te helpen is om niet iedere keer als je Clearasil koopt ook een patat mét, twee frikadellen en een mexicano te kopen bij de patatzaak naast de drogisterij.  

Head & Shoulders beveel ik overigens wel aan. Sinds dat op de markt is heb ik geen last meer van Roos, maar ook niet van Linda en Jessica. En daar ben ik toch wel erg dankbaar voor.     


NIEUWS: NIEUWE SERIE CROKKY'S! 

Jawel, het is zover: Crokky serie 2 gaat van start! We beginnen met een spetterende special: Invaders! From Space! Klik op de afbeelding hieronder om om direct naar de serie te gaan: 


COLUMN: HAVERMOUTMUFFINS

Als lunch eet ik geen brood, maar (veel gezondere) havermoutmuffins. Hieronder het recept.

Benodigdheden (voor 12 stuks):

- Havermout (240 gram)       

- Sojamelk (200 ml)

- 2 eieren

- Appel

- Banaan

- ½ reep pure chocolade (gezoet met rietsuiker)

- 2 tl kaneel

- Snuf zout

- Bakpoeder (8 gram)

- Pleisters

- Branddeken

Maal 240 gram havermout tot meel. Praktische tip: dat is 0,4363636364 pak. Zo hoef je niet af te wegen.

Gooi het bakpoeder erbij en meng. Hoe meer bakpoeder, hoe meer het deeg rijst. Ik gooide ooit 8 kilo bakpoeder in één muffin. Die gebruiken we nu als poef.

Breek 2 eieren en gooi die erbij.

Vis de stukjes eischaal uit het deeg.

Schil de appel en banaan en snijd deze in kleine stukjes. Slaak daarbij hoge kreten als een Japanse krijger en zwaai met je mes.

Plak pleisters op de wonden die het gevolg zijn van de vorige stap.

Breek de reep chocolade in tweeën. Snijd de ene helft in kleine stukjes en gooi die in het beslag. Eet de andere helft op. Zeg tegen je partner dat er een hele reep in zit.

Giet de sojamelk erbij. Gebruik bij voorkeur die met kokossmaak. Praktische tip: is deze sojamelk op, vervang die dan niet door shampoo met kokosgeur.

Gooi de kaneel erbij. Kaneel is giftig in hoge doses. Gebruik daarom twee theelepels. Tenzij je schoonmoeder* ook van de muffins eet. Gooi dan het hele potje erin.

Neem een snuif uit de zoutpot en snuit die uit boven het beslag. Nu weet je hoeveel een snuf zout is.

Meng het beslag met je handen (getver) of een keukenmachine.

Verwarm de oven voor tot 170 graden. Natuurlijk weet je niet hoe die werkt, dat weet niemand. Dus draai wat aan de knopjes tot er een leuk getal op het display komt.

Schep het beslag in zo’n ding met 12 muffinvormpjes. Smeer deze eerst licht in met olijf- kruip- of motorolie, zodat de muffins straks makkelijk uit de vormpjes glijden.

Bak de muffins in 30 minuten goudbruin. Waarom dit ‘goudbruin’ heet weet ik ook niet. Zolang ze niet verkoold zijn is het goed.

Gooi de waarschijnlijk verkoolde muffins weg en bestel de rest van de week lunch in de kantine op je werk. Wel zo lekker.

*Nee schat, het was maar een grapje. Je moeder is geweldig. Echt waar. Leg nu rustig mijn nieuwe spelcomputer weer terug.  


COLUMN: SPIJKERBROEK

Het werd tijd voor een nieuwe spijkerbroek, bleek toen ik een museum bezocht. Ik kwam zonder broek weer buiten: die was ingenomen bij de afdeling Klassieke Oudheid. Hij was inmiddels ook al zeven jaar oud. En daarnaast ook iets te kort. Het voordeel daarvan is dat je broek bij nat weer niet in een plas hangt. Het nadeel daarvan is dat je ook bij droog weer voor schut loopt…

Dus ging ik, met vriendinlief, naar de spijkerbroekenwinkel. De verkoper vroeg waar ik mijn tijdmachine geparkeerd had en of ik deze broek vooral niet aan het Leger des Heils wilde doneren. Ik zou er echt niemand mee helpen.

Uit onderzoek blijkt dat een spijkerbroek kopen voor vrouwen hoog in de top 10 van vervelende ervaringen staat (ergens tussen de bevalling en een wortelkanaalbehandeling). Ook mannen moeten echter zoeken naar een passende broek. De verkoper vroeg een kleur en kwam terug met, jawel, een skinny-jeans. Wil je weten hoe zo’n ding voelt? Smeer dan je been in met feromonen en stap in een aquarium bij een botergeile octopus. Hij leek hermetisch vastgezogen te zitten aan mijn been. Daarnaast kon ik ook niet diep genoeg buigen om bij de pijpen te komen. Ik overwoog om glijmiddel aan de verkoper te vragen. Dit is echter een slecht idee vanuit een donker pashokje (ervaringsdeskundige). Hevig puffend kreeg ik de broek uiteindelijk uit, terwijl er een BHV’er werd gezocht, omdat men dacht dat er een bevalling aan de gang was.

Daarna paste ik andere broeken. Daarbij heb ik geleerd dat er meer mis kan zijn met een broek dan je denkt: te lang, te kort, te wijd, te nauw, te hoog, te laag of (wel herkenbaar) te duur. De achtste broek die ik paste zat goed en kreeg het stempel partnerapproved. Omdat je op een tweede broek vaak korting krijgt besloot ik ook een zwarte te proberen. Daarin waren minder keuzes: wel twee. De eerste zat goed en was mooi geprijsd. De tweede zat hondsberoerd en was takkeduur. Eén keer raden welke vriendinlief mooi vond… Een rondvraag onder vrouwelijke klanten leerde dat ik haar voorkeur moest volgen. Een rondvraag onder mannelijke klanten leerde dat het ze geen moer interesseerde. Behalve een oude wijze man. ‘ Zit je spijkerbroek te strak, dan zit je onder de plak’ zei hij. En zo is het maar net. Dus keerde ik huiswaarts met één goed zittende broek en mijn eigenwaarde.


COLUMN: ODE AAN DE VROUW 

Tijd voor een ode aan één van de mooiste wezens uit het universum: de vrouw. Op de officiële universele ranglijst van mooie wezens staat ze overigens tweede, net achter de paarse pimpelfee van de planeet SR138. Er zijn ook vrouwen die minder mooi zijn. Die worden vaak minister.

Vrouwen zijn zo netjes. Er zijn ook slordige vrouwen. Die noemen we creatief. Slordige mannen zijn er ook. Die noemen we mannen. Nette mannen zijn er ook. Die noemen we homo’s. Gek hé?

Vrouwen zijn zo zacht. Tenzij ze diepgevroren zijn. Dan zijn ze keihard. Behalve Eskimovrouwen, die kunnen ook zacht zijn als ze diepgevroren zijn. Hoe ze dat doen weet niemand.

Vrouwen zien zo veel. De schoonheid in de kleinste dingen. En dat je het vuilnis nog niet hebt buitengezet. En dat je je ongelijk geschoren hebt. Vrouwen zien eigenlijk te veel…

Vrouwen zijn zo communicatief. Ze praten overal over. Helaas vaak wel achter je rug om. Dat doen ze ook bij elkaar. Waarom ze dat doen is onduidelijk, want ze hebben er allemaal een hekel aan. Maar daar kunnen ze wel hele gesprekken over voeren. Achter elkaars rug om dus.

Vrouwen zijn zo zorgzaam. Ze zorgen overal voor. Zoals voor barstende hoofdpijn. En dat je, met een uitgeschreven routeplanner, toch nog verkeerd rijdt.

Vrouwen zijn zo constructief. Behalve als andere vrouwen op hele hoge hakken lopen. Die dragen dan hoerenschoenen. En als die een rode BH onder zwarte kleding dragen. Dan zijn ze wanhopig op zoek. Waarnaar ze op zoek zijn vermelden ze er niet bij. Ik vermoed een rood truitje of een zwarte BH.

Vrouwen zijn zo sterk. Ze lopen de hele dag met een zware tas om hun schouder en kunnen met gemak vier winkeltassen in één hand houden. Mannen ruiken vaak sterk volgens vrouwen.  Dat klinkt positief, maar dat is het niet.

Vrouwen zijn zo vrolijk. Behalve één week in de maand. En voor elf uur ’s ochtends. En voordat ze koffie op hebben. En als ze TV kijken. En als je te lang naar ze kijkt. En als je te weinig naar ze kijkt. Vrouwen zijn eigenlijk vooral vrolijk tussen het moment dat ze hun eerste hap chocolade genomen hebben en het moment dat de reep op is.

Vrouwen zijn zo noodzakelijk. Want anders sterft de mens uit. Daarom kun je ze maar beter te vriend houden. Met een ode bijvoorbeeld.  


COLUMN: COMPUTERNERD

Je zou het misschien niet zeggen gezien mijn goddelijke lichaam, maar vroeger was ik best wel een computernerd. Let wel: we spreken dan over het tijdperk dat computers nog op DOS draaiden en Windows pas net uit was. Computers waren toen een stuk gebruiksonvriendelijker. Als je een spelletje of een ander programma wilde starten moest je ellenlange opdrachtregels intypen. Voor het gemak bevatten deze vaak een hoop ‘/’ of ‘\’ en vage extensies als ‘.exe’ of ‘.bat’. Alsof je een vergadering van ICT’ers moest notuleren. 

Net zoals zoveel dingen leer je omgaan met computers spelenderwijs. Mijn vader, die zijn dure PC nog niet eens had afbetaald, zag dat anders. ‘Ik wil niet dat mijn nieuwe PC kapot gaat, dus er worden GEEN spelletjes of andere rotzooi op geïnstalleerd!’ bulderde hij. ‘Ja vader’ stamelde ik, maar installeerde er natuurlijk stiekem toch van alles op. Want wat heb je aan een PC als deze niet gebruikt? Zo kreeg ik vanzelf handigheid in het omgaan met de PC. 

Het leuke was dat in die tijd ook veel bedrijven met DOS werkten. Zo ook het ziekenhuis waar ik mijn eerste bijbaantje had. Door een aantal handigheidjes toe te passen kon ik het standaardprogramma van de computer daar omzeilen en bij de directory met alle gegevens komen. Niet dat daar nou zoveel in stond, want je had in die tijd nog geen digitaal patiëntendossier. Dat de computer waarop ik dit deed bovendien in het archief met alle patiëntendossiers stond, maakte de gehele computerinbraak eigenlijk overbodig. Maar hé, het gaat om het principe. 

Op een dag sloeg echter het noodlot toe. Vader zat achter de PC. 
‘Wat zie ik hier? Heb je nou toch spelletjes op mijn PC geïnstalleerd?!’.

Uh-oh, betrapt.

‘Wat is er, pa? Je hebt toch niet de vieze boekjes onder mijn matras gevonden?’ probeerde ik nog. Dit werkte echter niet en vader riep mij bij zich. 

Geheel tegen verwachting in was hij niet eens boos. ‘Ach, dit is een mooie gelegenheid om je te laten zien hoe je iets moet verwijderen van de computer’.

Dit wist ik natuurlijk al lang, maar het leek me wijs om dat voor me te houden. Vaders kolenschop was nu nog om de muis geklemd, maar dat kon evengoed mijn nek worden. ‘Kijk, je gaat eerst naar de C-schijf. Vervolgens geef je de Windows-folder aan, want daar staat alles in, en tik je in dat het gedelete moet worden’.

‘Nou pa, dat zou ik niet d…’ mompelde ik nog.

Maar het was al te laat. Met een ram op de ENTER-toets verwijderde vader heel Windows van de computer. 

Niet dat ik dat erg vond. Had ik eindelijk genoeg vrije schijfruimte om Doom te kunnen spelen. Vader zou voorlopig wel andere dingen aan zijn hoofd hebben dan zich druk te maken over spelletjes op de computer. En bovendien, dat Windows, dat kon toch nooit een belangrijk programma zijn? 


COLUMN: ROBOTS ZUIGEN 

Er zijn mensen die beweren dat, na het internet en sokken-in-blik, robots de volgende grote technologische doorbraak zijn. Momenteel worden robots nog maar beperkt toepast in de maatschappij. Alleen de stofzuigerrobot is wel al in veel huishoudens te vinden.

Hoewel er mensen zijn die deze ontwikkeling zullen toejuichen (waarschijnlijk dezelfde mensen die als kind graag met Technisch Lego speelden) heb ik er mijn twijfels bij. Als er veel robots komen dan willen die uiteindelijk de wereld overheersen en de mensheid vernietigen. Dat zit zo: robots zijn goed in logisch denken, maar hebben een slecht sociaal inlevingsvermogen. Wat dat betreft zouden het goede managers in de zorg zijn. Ze zijn afhankelijk van elektriciteit voor hun functioneren. Vroeg of laat zullen ze zich dus gaan irriteren aan het feit dat alle stopcontacten voortdurend bezet zijn met opladende smartphones, tablets en elektrische tandenborstels. Zaken die robots niet nodig hebben, maar de mensheid wel. Logischerwijs komen alle stopcontacten dus vrij door de mensheid uit te roeien…

Ik vraag mij daarom af of de stofzuigerrobot wel echt als taak heeft om te stofzuigen. Dit zouden ook heel goed spionnen kunnen zijn. Bedenk je maar eens wat zo’n stofzuigerrobot allemaal over je te weten komt bij het stofzuigen van je huis:

- Hij weet je schoenmaat;

- Hij weet wie er onder de tafel stiekem zijn groenten aan de hond voert;

- Hij weet waar de knoop is gebleven die van je dure pak is afgesprongen; 

- Hij weet de code van je WiFi;

- Hj weet wie zijn voeten niet geveegd heeft bij het binnenkomen;

- Hij weet dat je stiekem vieze boekjes onder het matras van je bed hebt liggen.

(Tip: koop een boxspring. Robots hebben een gruwelijke hekel aan boxsprings. Hier kunnen ze namelijk niet onderdoor rijden en de meeste robots zijn zeer slecht in klimmen/springen).

Je ziet, allemaal informatie die zomaar tegen je gebruikt kan worden. Ik vertrouw de stofzuigerrobot daarom voor geen meter en heb er ook geen één. Maar ja, zal je net zien dat als de robots de macht grijpen en we moeten rennen voor ons leven, ze mij als eerste te pakken krijgen, omdat mijn rug versleten is van al dat stofzuigen